Recenzja książki "Moje życie od teraz" Jessiki Verdi

Hej!
Piszę właśnie do Was z dość nietypowego miejsca, a mianowicie z ławki pod blokiem. Choć pewnie wielu Wam w tym momencie na myśl przyszło, że może jestem "żulem", który jakimś cudem znalazł dostęp do internetu lub osiedlowym dresem, to niestety muszę Was rozczarować i uznać że nie ma nic bardziej mylnego :) W moim domu obecnie trwa remont i panuje tam, niemal że porównywalny do tego przedstawionego w Księdze Rodzaju chaos. Nie ma tam ani jednego metra kwadratowego na ktorym mogłabym usiąść w ciszy i spokojnie zająć się swoimi sprawami. Dlatego też uznałam, że wyjście z domu z telefonem w kieszeni i książką pod pachą jest idealnym rozwiązaniem.

Hej, tak a propo "żuli". Wielu ludzi widząc na ulicy człowieka w odartych ubraniach, z brudem pod paznokciami i przynajmniej kilkutygodniowym zarostem omija go szerokim łukiem z lekkim obrzydzeniem i pogardą. Ale czy naprawdę taki człowiek sobie na to zasłużył? Nie mowię, że w kazdym przypadku tak jest, ale wielu ludzi potocznie nazywanymi "żulami" to czesto ludzie z bagażem pełnym trudnych doświadczeń. Być może taki czlowiek miał w życiu wszystko, ale z powodu nieszczęśliwego wypadku lub błędu drugiej osoby stracił wszystko. Byc może alkohol jest zapełnieniem pustki po kimś bliskim albo odreogowaniem silnej traumy. Nikt z nas nie wie jaką historię napisali ci ludzie i co bylo im w życiu dane przeżyc. Dlatego też uważam, ze takim ludziom należy przede wszystkim pomóc, okazać szacunek przynajmniej z tego faktu, że to też człowiek. Niestety, ludzie lubią pokazywać swoją wyższość i jeśli nadarzy się ku temu okazja to traktować innych jak śmieci.

Ok, w tym momencie chyba mogę juz przejść do tytułu dzisiejszego posta :) Jak pisałam ostatnio, udało mi sie zakupić ksiazke pt. "Moje życie od teraz". Jest to historia nastolatki, która probujac odreagować trudny okres w życiu, popelnia jeden zły wybor, trafiajac do jeszcze niższego stopnia piekieł. To opowiesc o zmaganiu sie z przeciwnosciami czesto okrutnego losu, a takze akceptowaniu życia takim jakim jest.
Jak juz pisałam, przede wszystkim na pochwałe zasługuje fakt, iż autorka, Jessica Verdi zdecydowała sie na oryginalny, dla niektórych pewnie dość kontrowersyjny krok - glówna bohaterka wychowuje sie w rodzinie homoseksualnej. Myslę, że wraz z czasem coraz wiecej powieści będzie zawierało taki schemat rodziny, a ta pozycja to jedna z pierwszych prób przedstawienia tego problemu. Na uwagę zasługuje także fakt, że ksiażkę, pomimo trudnej tematyki czyta sie bardzo lekko. Można pokusic sie o stwierdzenie, że język jest za prosty. Nie znajdziemy żadnych wysublimowanych slów, ani kilkukrotnie złozonych zdań, które aby zrozumieć ich sens, trzeba przeczytać conajmniej 5 razy. Pomimo tego uważam że autorce nie do konca udało się zbudowanie postaci. Zazwyczaj bardzo przywiazuję sie do bohaterow i jestem całym sercem z nimi - tutaj akurat nie czułam żadnego związku z bohaterką, nie cieszylam sie wraz z nia ani nie bylo mi jej żal. Może dlatego że z poczatku historia wpisana jest w jeden z tych wszystkim nam dobrze znanych schematow[spoiler: główna bohaterka chce dostać główna rolę w przedstawieniu, niestety rolę zgarnia jej najwieksza przeciwniczka (umalowana lala), która później oczywiscie odbija jej chłopaka). Myslę, że gdyby nie fakt, iż mam już wakacje i nie lubię nie dokańczać rozpoczętych spraw, nie przeczytałabym tej ksiazki tak szybko, o ile w ogóle bym ja przeczytała. Byla po prostu zbyt mdła.

Uff, musze powiedziec ze naprawde ciezko bylo mi napisac tego posta - wokól szalejące dzieci i ich rodzice probujący je uspokoic. Dodatkowo czuje, iż slońce przygrzało mi głowę i jeśli wroce do domu bez udaru, uznam to za sukces :)